وجلّ مىفرمايد : كسى كه بنده‌ى مرا تحقير كند ، با من اعلام جنگ نموده است ؛ و هركه بنده‌ى مؤمن مرا اكرام كند ، از غضبم در امان مىباشد . 13 - محمّد بن يعقوب ، عن محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن ابن محبوب ، عن هشام بن سالم ، قال : سمعت أبا عبداللَّه عليه السلام يقول : قال اللَّه عزّ وجلّ : ليأذن بحرب منّي من آذى عبدي المؤمن ، وليأمن غضبي من أكرم عبدي المؤمن الحديث . « 1 » فقه الحديث : مضمون اين حديث مانند روايت قبل است . 14 - وعنه ، عن أحمد ، عن ابن سنان ، عن منذر بن يزيد ، عن المفضّل بن عمر ، قال : قال أبو عبداللَّه عليه السلام : إذا كان يوم القيامة نادى مناد أين الصدود لأوليائي ؟ فيقوم قوم ليس على وجوههم لحم ، فيقال : هؤلاء الّذين آذوا المؤمنين ونصبوا لهم وعاندوهم وعنفوهم في دينهم ثمّ يؤمر بهم إلى جهنّم . « 2 » فقه الحديث : امام صادق عليه السلام فرمود : در روز قيامت منادى ندا مىدهد كسانى كه راه دوستانم را مىبستند ، كجا هستند - در جواهر الكلام « أين العدوّ لأوليائي » ذكر شده است - . « 3 » به دنبال آن ندا ، جمعيّتى برمىخيزند كه در صورتشان گوشت وجود ندارد . آن‌گاه اعلام مىشود اينان گروهى هستند كه مؤمنان را آزار مىدادند و با آنان به عداوت و دشمنى پرداخته ، و به عناد و خصومتشان قيام مىكردند ، و در مسائل دينى اسباب آزار و ناراحتى آنان را فراهم مىآوردند . در آن زمان ، فرمان مىدهند به جهنّم وارد گردند . از مجموعه‌ى اين روايات ، يك قاعده‌ى كلّى استفاده مىشود كه در ذيل مسأله به آن اشاره كرده‌اند . هرگاه سخنى بگويد كه سبب اهانت به غير باشد و طرف مقابل ، استحقاق اين اهانت را نداشته باشد ، گوينده را تعزير مىكنند .

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 587 ، باب 145 از ابواب احكام العشرة ، ح 1 . ( 2 ) . همان ، ح 2 . ( 3 ) . جواهر الكلام ، ج 41 ، ص 410 .